De markt van Kampala

De beruchte mini-busjes van Kampala

Als je naar Oeganda reist kom je toe op de luchthaven van Entebbe. Een uurtje later sta je in de hoofdstad Kampala. Ik hield eerst niet zo van Kampala: het is er warm, je kan er uren in de file staan,… Maar zoals alle grote steden heeft Kampala zijn interessante kanten; het kost alleen tijd om de stad te leren kennen.

Elke keer ik naar Oeganda ga passeer ik een dag of twee, drie in Kampala. Kampala heeft een skyline waarop de Oegandezen fier zijn en de Rwandezen afgunstig. Van ‘Old Kampala’ is er niet heel veel over. In het centrum vind je enerzijds door voetgangers weinig gefrequenteerde buurten met overheidsgebouwen en keten-hotels en anderzijds drukke handelswijken. Daar krioelt het van de mensen en kan je zowat alles kopen. 

Patience op de tweedehandskleding-markt

Zonder dat je het weet sta je vlak bij één van de markten; wie niet van hier is loopt aan de ingangen voorbij. Maar het zijn drukke en soms heel uitgestrekte plaatsen waar verkopers je graag opwachten. Je moet er zeker langs gaan als je Kampala wil bezoeken. Markt en Afrika, dat is een onafscheidelijk paar. Ik breng een bezoekje aan de groenten- en fruitmarkt en de tweedehands kleding markt.

In het treinstation van Kampala

Ondertussen ken ik het centrum van Kampala voldoende om er je rond te gidsen. Met Patience en Herman ging ik onder andere naar het treinstation kijken. Er komen alleen goederentreinen, die naar de haven van Mombassa in Kenya rijden.

Oegandezen doen graag dik. Daphine, Moses en Prado.

Voor haar jongere zus Daphine die pas afgestudeerd is als onderwijzeres was het haar eerste bezoek aan ‘the capital’. Moses, de schoonbroer van Brenda kwam ons ophalen met een geleende Toyota Land Cruiser ‘Prado’ en dat stond haar duidelijk aan. Ze doen graag dik de Oegandezen!

Oegandezen zijn meesters in decoratie

How to be a Ugandan. Sex worker.

‘How to be a Ugandan’ is een dun boekje van journalist Joachim Buwembo. Hij zet een reeks typetjes neer die heel herkenbaar zijn voor wie een beetje vertrouwd is met Oeganda. We doen ze hier dunnetjes over.

De tweede in ons rijtje is de ‘sex worker’. Eeuwenlang kende Oeganda een seks industrie die heel gesmeerd verliep. De meeste volwassenen waren er in betrokken en de overheid liet betijen omdat ze niet publiek was. Pas recent is die seks industrie verstoord door meiden die openlijk op de straat gaan staan.

Vroeger had Kampala een bloeiende seks business, die elk jaar vervoegd werd door horden jonge, knappe en welopgevoede meisjes. Die waardige seks werkers zaten verborgen tussen duizenden meisjes van over heel het land die naar één van de universiteiten of hogescholen van Kampala kwamen. De hongerige mannen van de stad hadden keuze te over. Ja, het waren op de duur de meisjes zelf die op zoek gingen naar een geschikte man.

Het is een bijna perfecte relatie: hij zorgt voor het noodzakelijke en voor extra luxe en zij stelt hem van tijd tot tijd op zijn gemak. Haar kamertje wordt een knus nestje, voorzien van de laatste elektronische snufjes, ze draagt schoenen en kleren die een gewoon meisje niet kan betalen en haar gsm valt nooit zonder krediet. Ze stopt met haar ouders lastig te vallen voor geld.

Haar campusvriend weet dat ze 3 mannen heeft: hemzelf, om haar te helpen met haar zware studies, haar ‘nonkel’ die zorgt voor de cash en allerlei goederen en de echte boyfriend die ze op een dag hoopt te huwen. De eerste twee zijn klanten en de relatie houdt op de dag dat ze haar diploma krijgt. En de klanten die moeten dan van voor af aan herbeginnen.

How to be a Ugandan. Pastor.

‘How to be a Ugandan’ is een dun boekje van journalist Joachim Buwembo. Hij zet een reeks typetjes neer die heel herkenbaar zijn voor wie een beetje vertrouwd is met Oeganda. We doen ze hier dunnetjes over.

De eerste in ons rijtje is de ‘pastor’. Oeganda is een heel zondig land; vandaar dat er zo veel Oegandezen zijn die besloten hebben ‘pastor’ te worden. Weldra zullen er meer pastors zijn dan gewone burgers. Ze zullen zo bezig zijn met het redden van onze zielen dat ze geen tijd meer hebben om te denken aan hun eigen moraliteit. Ze riskeren naar de hel te gaan terwijl ze bezig zijn ons naar de hemel te brengen.

Je hebt geen theologische vorming nodig: een verhoogje gemaakt uit een paar planken en een megafoon zijn genoeg om van start te gaan. Bedenk een mooie naam b.v. ‘Daily Miracle Church of Modern Saints’ en begin ‘Halleluiah’ te roepen. Vertel de omstanders dat ze verdomd zullen zijn als ze hun zondig leven niet opgeven en dat zij die berouw tonen verlost zullen worden van al hun ziektes inclusief AIDS.

Zorg dat je enkele mensen mee hebt die getuigenissen willen afleggen; uit het publiek zullen er dan nieuwe volgen. Tegen de avond zullen er mensen bij komen die iets verkopen om te eten en sterke lokaal gebrouwde drank aanbieden om de koude wind af te houden. En dan is het tijd om te zaaien als ze in de toekomst willen oogsten. Eén van je medewerkers komt op de tribune en zwaait met enkele bankbiljetten terwijl hij zegt dat hij zaait voor het werk van de Heer zo dat zijn problemen zullen worden opgelost.

En zo gaat het verder. Op het eind rijdt onze pastor in een luxe auto met gepersonaliseerde nummerplaten en krijgt hij een gewapende militaire escorte. Want hij is bevriend geraakt met hooggeplaatste politici. Zo kan hij ook jaloerse journalisten die hem beschuldigen van onregelmatigheden afhouden. Je zult niet vervolgd worden voor onregelmatigheden want je bent ‘de vriend van’ en bovenal: je bent God’s man.

Road to Entebbe

File aan de toiletten in Addis

Ethiopian Airlines heeft me 2u extra laten wachten in Addis Ababa. Het was file aan het toilet. De moslims wassen niet alleen hun handen maar ook hun voeten in de lavabo. Hun hele religie draait rond zuiverheid, vertelde Patience me ooit.

In plaats van in een ‘dreamliner’ worden we in een aftands vliegtuig gestoken met afgebroken eettafeltjes en uitgerafelde zetels. Ik vraag aan mijn buurman hoeveel nationaliteiten er wel aan boord kunnen zijn. Misschien wel tien is het antwoord. Een grove onderschatting!

Waar kom jij vandaan? Indian arbie. Wat? Indian army. Het duurt even vooraleer ik door heb dat hij en zijn maat van het Indische leger zijn, met een UN opdracht in Oost-Congo. Ze komen voor de tweede keer want het verdient goed.

Ze hebben het beter dan mijn Oegandese buurvrouw die terug komt van een mislukte zakenreis in China. Zij handelt in kinderkleding in Kampala.

Van China naar Oeganda gaat beter. Op de rij voor me zit een Chinese gastarbeider. Zijn maaltijd is in een oogwenk naar binnen gewerkt. En zijn gemalin haalt uit een plastic zak nog wat extra’s naar boven. Hij bijt in een ei dat diep donkerblauw gekookt is. En hij lacht zijn tanden bloot.

Vliegen is leuk!?

Hij vindt de reis fantastisch. Zij ook. En als we over het Victoriameer naar de landingsbaan afdalen zie ik het in de verte al staan: het witte speelgoed van de UN. We zijn geland in Entebbe.

Vierde missie naar Oeganda

Dit is de vierde keer dat ik naar Oeganda trek om het PROUD-project voor kinderen met een verstandelijke beperking in Kabale op poten te zetten.

Kabale ligt in het Zuid-Westen van Oeganda, bij de grens met Rwanda en Congo

De hoofdthema’s van missie 1 –oktober/november 2013- waren:
-omgevingsverkenning;
-het project voor kinderen met een verstandelijke beperking voorstellen aan de plaatselijke autoriteiten en
-bouwgrond kopen.

Een buurjongen komt kijken naar het proper maken van de bouwgrond (2013)

Missie 2 –januari/februari 2014- draaide rond:
-het opstarten van de partnerorganisatie PROUD UG, meer bepaald het aanwerven van medewerkers en het omschrijven van hun taken;
-de detectie van kinderen met een verstandelijke beperking;
-de opening van een speciale klas (schooljaar 2014) in een reguliere lokale school Wise Parents;
-het opstellen van een aangepast onderwijsprogramma;
-de oprichting van een steunpunt voor kinderen met een verstandelijke beperking.

Het eerste klasje (schooljaar 2014)

Missie 3 -oktober-november 2014- bestond uit
-een eerste evaluatie van de activiteiten;
-het rekruteren van nieuwe leerlingen (schooljaar 2015);
-het vernieuwen van de overeenkomst met Wise Parents;
-het organiseren van vormingsmomenten (ouderdag, teamdag, vorming onderwijsmethoden voor leerkrachten in samenwerking met Genesis Kindergarten) –dit zijn activiteiten van het steunpunt;
-de registratie van het bouwperceel;
-het laten maken van een bouwplan voor een dagcentrum.

Joseph één van de nieuwe leerlingen (schooljaar 2015) met zijn grootmoeder

Missie 4 -mei-juni 2015- heeft als voornaamste doel de bouwvergunning te bekomen en een aannemer te kiezen voor de bouw van het dagcentrum. Natuurlijk ga ik ook verder werken aan het versterken van PROUD UG als partnerorganisatie en het uitbreiden en verdiepen van de klas- en de steunpunt-activiteiten.

Iets bijzonders is dat we –het Oegandese team en ik- onze eerste bezoeker uit Kalken mogen verwelkomen: Herman Thienpont. Hij heeft veel meer verstand van bouwen dan wij en kan ons raad geven.

Menuboek Valentijn 2015

Opening
Prosecco

Zelf gefrituurde Vietnamese kroepoek met een beet gebakken roze zalm in een bieslooksausje passend gegarneerd met een teer mangohartje

Slaatje van rucola, mozarella, gedroogde tomaat en een basilicumolie vinaigrette getopt met bieslook en snippers gerookte zalm

Paprikasoepje afgewerkt met een canellonietje en een zure room hartje 

Voorgerecht 

Torentje van rode biet met gekarameliseerd witloof, gebakken appel en geitenkaas afgewerkt met radijzen- en preischeuten, een uitdaging voor de kelners om het mooi tot bij de gasten te brengen

met aangepaste witte wijn geselecteerd door Bearzatto Silvana van Cavatappi

Tussengerecht
Noix de Saint Jacques, fijne aardappelpuree met grijze Noordzee-garnalen, hoeveboter en bieslook en een nieuw Cavatappi-wijntje
Frambozensorbet met wodka (lekker hé en goed voor de slokdarm)
Hoofdgerecht
Eendeborstfilet a point gebakken door Paul Bocuse overgoten met een portosaus, begeleid door een champignon-fantasie en een gratin van prinsessenboontjes en nicoletta-tjes
Een uitgelezen rode wijn
Dessert
Dessertenbord Willy met un Petit misérable, javanaitjes, chocolat frambozen bavarois en advocaatjes
Koffie of thee & Mon Chéri

Het was ons een waar genoegen

Valentijn op bezoek bij The village

Cupido op pad

Geboren feestneuzen

Valentijn kwam in de persoon van 17 verliefde koppels op bezoek bij The village. Valentijn is eigenlijk een groot mysterie. Uit de vele Valentijn-versies heb ik er eentje gekozen die mij wel ligt. In de avond voor hij geëxecuteerd zou worden, schreef Valentijn zelf de eerste "valentijnskaart", geadresseerd aan de blinde dochter van zijn cipier, getekend "Van jouw Valentijn". Toen de dochter de kaart vast nam, kon ze weer zien en het briefje lezen. Geef toe dat dit bijzonder is en dat wij ook hopen op zulke wonderen.

Even uitleggen hoe het moet gebeuren

Naomi kondigt de gerechten stijlvol aan

 Rood is de kleur van Valentine

Paul dresseert de borden

Stefaan 1 voegt er een showelement aan toe

De andere Stefaan ontkurkt de wijn

Het alternatief is een meticuleuze aanpak. Voor onze sterrenkok Annie is dat dagelijkse kost. Zij dirigeerde de vrijwilligersequipe van The village met zachte hand door het tot in het kleinste detail uitgewerkte kook-proces. Lieve, Paul en Lizie fungeerden als sous-chefs, Naomi kondigde met zwierige letters in een gouden kader de gerechten aan, Kathrien, Brenda en Stefaan droegen de plateaus, de andere Stefaan serveerde de wijn en Willy beheerste het tussenstuk. Alles liep op wieltjes en opeens werd het zelfs heel professioneel: “een tafel van zes”, “een tafel van vier”,… hoorde ik het galmen tot aan de afwas.

Tevreden gasten

Sterke verhalen

Ondertussen genoten de gasten in een ontspannen sfeer van de allernieuwste creaties, getuige het menuboek dat je hieronder kan lezen. Bij momenten kwamen ze in Parijse sferen: ze aten doodgewoon Sint Jakobsnoten op muziek van Michael Jackson voor het goede doel. Foto’s uit de oude doos werden becommentarieerd, liefdesversjes rondgedeeld en hoogst zelden zal ‘de ideale plek om het verjaardagskalender op te hangen’ zo rijk zijn gedecoreerd en geparfumeerd!

Spionage?

Annie en Willy met het afsluitend woordje

Twee van de gasten bleven zelfs opruimen en iedere vrijwilliger werd door een milde schenker bedacht met een azalea.

Harten troef