De nieuwe klas; schooljaar 2015

Voorbereiding schooljaar 2015

De nieuwe klas

Dit schooljaar huren we drie lokalen in Wise Parents: een groot klaslokaal en 2 kleinere lokalen waarvan we er één inrichten als rust- en verzorgingsplaats en het andere als bureel voor het steunpunt.

Klas 2015

Tijdens missie 3 in november 2014 kon ik nog even mee de opstelling van de nieuwe setting uitproberen. De ouders en leerlingen 2014 en de toekomstige nieuwe leerlingen 2015 en hun ouders werden uitgenodigd om met elkaar kennis te maken.

Ik stel graag de nieuwe leerlingen aan u voor. Het zijn Elizabeth, Arinda en Joseph. Ze zijn alle drie 7 jaar oud en gingen voorheen niet naar school.

Elizabeth

Arinda

Elizabeth vindt de ratten leuk maar Arinda niet. Joel kijkt toe.

Joseph, Alex en Daisy spelen muziek onder begeleiding van Daphine

Ik stel graag de nieuwe leerlingen aan u voor. Het zijn Elizabeth, Arinda en Joseph. Ze zijn alle drie 7 jaar oud en gingen voorheen niet naar school.

Kirigime Guesthouse, Kabale-Uganda

Kirigime Guesthouse wordt naar alle waarschijnlijkheid de verblijfplaats voor onze eerste groep van vrijwilligers in Kabale. Ze komen begin november.

Kirigime Guesthouse lijkt zo weggeplukt uit het Oost-blok

Ik heb nu zowat 4 maanden gelogeerd in Kirigime en al bij al is het het logement dat mij het best bevalt in Kabale. Het is veilig, de kamers zijn OK, er is altijd water en als het nodig is wekken ze zelf elektriciteit op tot middernacht. Minpunten: het ligt in een buurt waar er niks te beleven is, het guesthouse is lawaaierig en de keuken is zwak. Er is geen begankenis van mensen uit Kabale; alleen van reizigers en dat zijn meestal NGO-mensen. De prijzen zijn zeer schappelijk en te onderhandelen.

Eén van de vele spiegels

Kirigime lijkt zo weggeplukt uit het Oost-blok. De architectuur doet me denken aan de wereld van Honecker. Ongeveer elke aannemer van Kabale heeft, naar eigen zeggen, aan het ‘Palast’ gewerkt. Opmerkelijk is het aantal spiegels in het gebouw. Waar spiegels in Afrika vaak ontbreken, hangt er hier één op elke hoek. Het aantal lavabo’s is ook ontelbaar. Ik vind dat leuke details. De grote baas woont vlakbij achter hoge muren en rijdt, je kan het raden, met een Prado.

Seminarie. Met steun van de Europese gemeenschap!?

De trouwers komen toe

Kirigime draait op seminaries en feesten. Een leuk seminarie was dat van ‘kick corruption out of Kigezi’. Maar feesten zijn nog belangrijker: elk weekeinde is er in de grote tuin een huwelijksfeest of een ‘give away’. De naaste familie komt langs de hoofdingang van het Guesthouse; de andere gasten langs de tuiningang. Ze zitten er uren op voorhand te wachten en worden eens het bruidspaar er is –doorgaans om 15u- onderhouden met speeches, dansen en een enkele keer komieken. En dan wordt de taart, altijd een kolossaal bouwwerk, aangesneden.

De boog uitproberen

Het echte paar

Deze komieken poseren even voor u en mij achter de schermen

Kirigime heeft een leger aan personeel en managers. Op den duur begin je ze te kennen. Ik ben dan ook de ‘guest of honour’, gewoon omdat ik de enige ben die er zo lang verblijft. ’s Morgens heeft iedereen zijn taak die voor een groot deel uit kuisen bestaat. ’s Avonds zitten ze te wachten op klanten voor de bar of het restaurant of de club die niet komen en moeten ze alle moeite doen om zich wakker te houden. De dagen zijn dan ook lang: van 6-7 u ‘s ochtends tot middernacht.

Johnson bij de kapper

David poseert in de tuin

Een stevige bewaker aan de tuin-ingang

De bewaker van de hoofdingang met een T-shirt van de gasten van MTN: 'Investing in Education for all'

Tot de typetjes horen zeker Johnson, de ‘psycholoog’, David, de receptionist, de bewakers en bij de dames is Dianah mijn favoriete. Ze slapen allemaal zoals studenten op internaat. Dat betekent in smalle bedjes met zeer smalle gangetjes tussen boven elkaar. Je houdt het niet voor mogelijk dat volwassen mensen zo’n regime verteren. Door het Spartaanse regime en het zo dicht op elkaar leven ontstaat er een soort teamgeest. Ze verdedigen elkaar. Als je er lang blijft, zoals ik, ga je er een beetje deel van uit maken.

De keuken voor het personeel

Als je lang blijft, ga je er een beetje deel van uit maken.

Sfeerbeelden uit Kabale

Kabale ligt in een kom tussen de heuvels

Kabale ligt in een kom tussen heuvels. Het is het laatste stadje in Oeganda op de weg van Kampala naar Kigali. Van Entebbe International Airport naar het centrum van Kampala is 56 km. Van Kampala rij je via Masaka (131 km), Mbarara (267 km) en Ntungamo (329 km) naar Kabale (407 km). Van Kabale naar Kigali is nog eens een goede 100 km.

Nutteloze herstellingen

Wegenwerken in het centrum van Kabale (juni 2015)

De weg van Kampala naar Kabale is met steun van de Europese Gemeenschap bijna over het gehele traject vernieuwd. Des te opvallender is de slechte staat van het wegdek in Kabale town. Stoffig en vol gaten ligt de hoofdstraat er bij. Arbeiders doen al jaren lang nutteloze ‘herstellingen’: het lijkt dat het er alleen om te doen is geld te kunnen debiteren van het wegen-budget. En opeens is de EC er weer: het centrum staat vol krachtige machines; de elektriciteitspalen moeten achteruit; wat gaat er nog overschieten van de trottoirs? Wij zijn met heel veel voetgangers!

Ambulante verkoopster van tweedehandskleding

Ananas-verkoper

In de stad zie je aardig wat mensen rondlopen die met een handeltje bezig zijn. Zoals de ambulante klerenverkoopster, de verkoopster op de geïmproviseerde kledingmarkt, de man die rondrijdt met ananassen op zijn fiets, de doorverkopers van bananen of sterke drank,… Nogal wat handelaars hebben geen dak boven hun hoofd. Zelfs onze leerkrachten wagen zich op vrije momenten aan occasionele verkoop. Ze verpatsen dure stoffen of goedkope avocado’s… wat ze maar krijgen kunnen.

Geitjes voor brochetten

Het werk van een 'artist'

Behalve door handelaars wordt het straatbeeld bepaald door ambachtslui. Er speelt zich een heel sociaal leven af rond het standje van de chapati-man (daar schrijf ik nog wel eens een apart stukje over), de schoenmaker herstelt je slippers terwijl je er bij staat, de slager stroopt een geit af voor je ogen, er worden brochetten geroosterd, de artiest schildert je naam op de muur of maakt je reclamepaneel. Enz.

Zullen we een ritje maken?

De biljartspelers

Kinderen doen ook mee in het straatbeeld. Kinderen zijn overal. Het zijn dikwijls kleine volwassenen. Je ziet de kinderen zeulen met waterkruiken in alle maten, brandhout sprokkelen, boodschapjes doen… op die manier staan ze al heel vlug mee in voor de huishouding. Ze proberen alles uit en niemand lijkt zich daar aan te storen. Kijk maar naar de kleine kindjes die samen op een motor klimmen. Of de jongemannen die een beetje trots al man te zijn op de biljarttafel spelen.

Onder mannen. Op wandel in Kabale.

Het thuisgevoel wordt alsmaar groter in Kabale. Ik ken er steeds meer mensen en het gebeurt geregeld dat iemand me stopt. Dat ik halve dagen geen blanke zie ben ik al langer gewend. Wat niet went is het onveiligheidsgevoel ’s avonds. Kabale loopt vol kleine en ook wat grotere criminelen. Vanaf half acht zie je in de buitenwijken geen vrouw meer op straat.

De ceremoniemeester onderhoudt de gasten in afwachting van de komst van het bruidspaar

Het is weekend en ik kan even uitblazen. Ik wandel zo graag. In de tuin van het guesthouse is er een trouw –gisterenavond laat waren ze al druk in de weer met de versieringen. Nu –nog voormiddag- is de ceremoniemeester de genodigden aan het diets maken wat er van hen wordt verwacht. De bruid komt pas om 15 uur.

Slager -markt Kabale.

Ik loop tot aan de markt. Die ligt wat ingesloten en als blanke heb je er altijd bekijks. Dit keer richt ik me vooral op de vis –veel gedroogde vis want we zijn in het binnenland- en het vlees. Er zijn wel een tiental slagers naast elkaar, die elk een heel karkas hebben hangen. Het vlees wordt anders versneden dan bij ons.

De hoofdstraat van Kabale staat onder water

Het is weer zover: een hevige stortbui jaagt iedereen naar binnen. Ik hou me schuil op het verdiep van een winkelcentrum en ontdek een gore trappenhal verder een lokale bar waar de gasten in groep uit grote potten drinken. Hier zitten alleen mannen en in het bijzonder boda boda’s (bestuurders van mototaxi’s). Het is een publiek geheim dat ze vaak onder invloed zijn van drank en drugs.

Lokale bar. Zelfs de lens van de camera werd er troebel van.

De markt van Kampala

De beruchte mini-busjes van Kampala

Als je naar Oeganda reist kom je toe op de luchthaven van Entebbe. Een uurtje later sta je in de hoofdstad Kampala. Ik hield eerst niet zo van Kampala: het is er warm, je kan er uren in de file staan,… Maar zoals alle grote steden heeft Kampala zijn interessante kanten; het kost alleen tijd om de stad te leren kennen.

Elke keer ik naar Oeganda ga passeer ik een dag of twee, drie in Kampala. Kampala heeft een skyline waarop de Oegandezen fier zijn en de Rwandezen afgunstig. Van ‘Old Kampala’ is er niet heel veel over. In het centrum vind je enerzijds door voetgangers weinig gefrequenteerde buurten met overheidsgebouwen en keten-hotels en anderzijds drukke handelswijken. Daar krioelt het van de mensen en kan je zowat alles kopen. 

Patience op de tweedehandskleding-markt

Zonder dat je het weet sta je vlak bij één van de markten; wie niet van hier is loopt aan de ingangen voorbij. Maar het zijn drukke en soms heel uitgestrekte plaatsen waar verkopers je graag opwachten. Je moet er zeker langs gaan als je Kampala wil bezoeken. Markt en Afrika, dat is een onafscheidelijk paar. Ik breng een bezoekje aan de groenten- en fruitmarkt en de tweedehands kleding markt.

In het treinstation van Kampala

Ondertussen ken ik het centrum van Kampala voldoende om er je rond te gidsen. Met Patience en Herman ging ik onder andere naar het treinstation kijken. Er komen alleen goederentreinen, die naar de haven van Mombassa in Kenya rijden.

Oegandezen doen graag dik. Daphine, Moses en Prado.

Voor haar jongere zus Daphine die pas afgestudeerd is als onderwijzeres was het haar eerste bezoek aan ‘the capital’. Moses, de schoonbroer van Brenda kwam ons ophalen met een geleende Toyota Land Cruiser ‘Prado’ en dat stond haar duidelijk aan. Ze doen graag dik de Oegandezen!

Oegandezen zijn meesters in decoratie

How to be a Ugandan. Sex worker.

‘How to be a Ugandan’ is een dun boekje van journalist Joachim Buwembo. Hij zet een reeks typetjes neer die heel herkenbaar zijn voor wie een beetje vertrouwd is met Oeganda. We doen ze hier dunnetjes over.

De tweede in ons rijtje is de ‘sex worker’. Eeuwenlang kende Oeganda een seks industrie die heel gesmeerd verliep. De meeste volwassenen waren er in betrokken en de overheid liet betijen omdat ze niet publiek was. Pas recent is die seks industrie verstoord door meiden die openlijk op de straat gaan staan.

Vroeger had Kampala een bloeiende seks business, die elk jaar vervoegd werd door horden jonge, knappe en welopgevoede meisjes. Die waardige seks werkers zaten verborgen tussen duizenden meisjes van over heel het land die naar één van de universiteiten of hogescholen van Kampala kwamen. De hongerige mannen van de stad hadden keuze te over. Ja, het waren op de duur de meisjes zelf die op zoek gingen naar een geschikte man.

Het is een bijna perfecte relatie: hij zorgt voor het noodzakelijke en voor extra luxe en zij stelt hem van tijd tot tijd op zijn gemak. Haar kamertje wordt een knus nestje, voorzien van de laatste elektronische snufjes, ze draagt schoenen en kleren die een gewoon meisje niet kan betalen en haar gsm valt nooit zonder krediet. Ze stopt met haar ouders lastig te vallen voor geld.

Haar campusvriend weet dat ze 3 mannen heeft: hemzelf, om haar te helpen met haar zware studies, haar ‘nonkel’ die zorgt voor de cash en allerlei goederen en de echte boyfriend die ze op een dag hoopt te huwen. De eerste twee zijn klanten en de relatie houdt op de dag dat ze haar diploma krijgt. En de klanten die moeten dan van voor af aan herbeginnen.

How to be a Ugandan. Pastor.

‘How to be a Ugandan’ is een dun boekje van journalist Joachim Buwembo. Hij zet een reeks typetjes neer die heel herkenbaar zijn voor wie een beetje vertrouwd is met Oeganda. We doen ze hier dunnetjes over.

De eerste in ons rijtje is de ‘pastor’. Oeganda is een heel zondig land; vandaar dat er zo veel Oegandezen zijn die besloten hebben ‘pastor’ te worden. Weldra zullen er meer pastors zijn dan gewone burgers. Ze zullen zo bezig zijn met het redden van onze zielen dat ze geen tijd meer hebben om te denken aan hun eigen moraliteit. Ze riskeren naar de hel te gaan terwijl ze bezig zijn ons naar de hemel te brengen.

Je hebt geen theologische vorming nodig: een verhoogje gemaakt uit een paar planken en een megafoon zijn genoeg om van start te gaan. Bedenk een mooie naam b.v. ‘Daily Miracle Church of Modern Saints’ en begin ‘Halleluiah’ te roepen. Vertel de omstanders dat ze verdomd zullen zijn als ze hun zondig leven niet opgeven en dat zij die berouw tonen verlost zullen worden van al hun ziektes inclusief AIDS.

Zorg dat je enkele mensen mee hebt die getuigenissen willen afleggen; uit het publiek zullen er dan nieuwe volgen. Tegen de avond zullen er mensen bij komen die iets verkopen om te eten en sterke lokaal gebrouwde drank aanbieden om de koude wind af te houden. En dan is het tijd om te zaaien als ze in de toekomst willen oogsten. Eén van je medewerkers komt op de tribune en zwaait met enkele bankbiljetten terwijl hij zegt dat hij zaait voor het werk van de Heer zo dat zijn problemen zullen worden opgelost.

En zo gaat het verder. Op het eind rijdt onze pastor in een luxe auto met gepersonaliseerde nummerplaten en krijgt hij een gewapende militaire escorte. Want hij is bevriend geraakt met hooggeplaatste politici. Zo kan hij ook jaloerse journalisten die hem beschuldigen van onregelmatigheden afhouden. Je zult niet vervolgd worden voor onregelmatigheden want je bent ‘de vriend van’ en bovenal: je bent God’s man.